Pubers, scholen en geweren

De Bredase politie heeft een scholier aangehouden die op internet heeft gedreigd met een schietpartij op een school in Breda. Het tv-programma EénVandaag zag de bedreigingen in een chatbox en waarschuwde de politie. Die startte daarop een onderzoek. De jongen werd vannacht aangehouden. De 18-jarige arrestant uit Zundert had een boodschap achtergelaten in een chatbox van een Amerikaanse site. Hij schreef dat hij zou gaan schieten op een school in Breda en dat hij het record van Cho zou verbeteren. Daarmee doelde hij op de Koreaan Cho Seung-Hui, de 23 jarige student die in april 2007 op een campus in de Amerikaanse staat Virginia 32 studenten doodschoot.

Dit bericht kreeg ik vorige week onder ogen te zien. De jongen is opgepakt en inmiddels is gebleken dat hij een 'grapje' wou maken in de chatroom. De redactie van éénVandaag heeft dit anders opgevat en koos het zekere voor het onzekere. 

Het is een paar dagen na de schietpartij in Duitsland natuurlijk niet vreemd dat er gepaniekeerd word wanneer men een dergelijke 'aankondiging' op internet vindt. Wellicht dat deze 18-jarige jongen anders over denkt. Het is overigens niet de eerste keer dat een uit de hand gelopen, maar grappig bedoelde dreiging, uitloopt op een arrestatie en een politieverhoor. De twee kanten die de politie dan voor een dilemma zet zijn dan vaak bijzonder in elkaar verweven. Eerder dit jaar pleegden 2 jongens een dreigtelefoontje en werden daar vervolgens voor gearresteerd. Een paar dagen later zagen we hun ouders beklag doen in het programma Netwerk: De maatschappij heeft afgedaan. Daar zie ik weer een link met duitsland. De jongen die dit bloedbad daar heeft aangericht beklaagde zich dat de maatschappij hem liet stikken, hij was alleen en in de steek gelaten. 

Welke oorzaak er nu aan ten grondslag heeft gelegen is moeilijk te zeggen. Sommige geven zijn geweldadige computerspellen de schuld, anderen vinden dat vader dit geweer achter slot en grendel had moeten leggen. Ik zeg: wij als maatschappij zijn hier schuldig aan. Het individualisme is aan het falen, maar krampachtig houden we vast aan onze oude cultuur van: ieder voor zich (met de narcistische mens voorop). 

Wat moeten we hier tegen beginnen? Laten we in eerste instantie nuchter blijven nadenken. Het feit dat deze jongeren geweldadige videogames spelen, bloederige films bekijken en deze in het echte leven proberen te imiteren is niet de aanleiding voor hun geweldadige acties. Het spelen van computerspelletjes an sich is nooit de aanleiding voor het ontsporen; het is slechts een uiting van hun gevoelens (de woede richting maatschappij). 

tot slot nog een quote uit de film Bowling for columbine (over de schietpartij op een amerikaanse middelbare school): Michael Moore: If you were to talk directly to the kids at Columbine or the people in that community, what would you say to them if they were here right now? 
Marilyn Manson: I wouldn't say a single word to them, I would listen to what they have to say and that's what no one did...

Steeds meer opvoedondersteuning in Nederland

Zojuist opende ik de pagina www.nos.nl en kwam ik het volgende bericht tegen: Steeds meer opvoedondersteuning in NL. Het gaat in dit artikel over Triple-P, een australisch programma dat ouders ondersteunt in het opvoeden. De nederlandse organisatie die deze methode in ons land introduceert zegt het opheffen van het taboe op opvoedondersteuning als eerste doel te hebben.

De vraag is: is dit wel een doel? Er zij talloze programma's in Nederland die zich met opvoeden bezig houden en het lijkt mij niet dat deze het slecht doen. Mijn eerste verbazing ging over de kortzichtigheid van de NOS. Triple-p wordt aangeprezen als het wondermiddel:

"Overigens zijn gemeenten vrij om te kiezen op welke manier ze opvoedingsondersteuning geven. Zo’n programma als Triple P kan dus niet opgelegd worden, maar in de praktijk lijkt Triple P bezig het standaardprogramma voor opvoedondersteuning te worden."

Is dit een stukje gratis reclame, dacht ik nog? Het is wel het vermelden waard dat Triple-P een snelle (internationale) groei kent. Ik durf ook niet te beweren dat het programma niet deugd: integendeel ik moedig het juist aan. Ik kan alleen niet geloven dat dit een wondermiddel is.

"Op het symposium in Amsterdam worden de voorlopige resultaten gepresenteerd van een onderzoek van het Trimbos Instituut naar de effectiviteit van de zwaardere categorieën van Triple P opvoedondersteuning. Die is minstens even effectief als de reguliere hulpverlening maar lijkt andermaal meer effect te hebben op de ouders en daardoor preventief beter te werken."

Weer twijfels: Het was al bekend dat Triple-p (mogelijk) effectiever was dan andere programma's, al wordt dit door het artikel van de NOS tegen gesproken. Het lijkt andermaal meer effect te hebben op de ouders? Sorry? Het programma werkt dus (in de zware gevallen) net zo effectief als 'normale' hulpverlening maar het heeft een hogere preventieve werking?

Is dat nu winst of niet?
Is Triple-p dan een wondermiddel of niet?



Wat mij betreft is ook dit australische opvoedondersteunings programma een poging om ouders te ondersteunen, te helpen. De enige wijsheid die ik daar aan kan toevoegen is: wondermiddelen bestaan niet...

Centrum voor jeugd en gezin, de voor- en nadelen

Sinds een aantal jaren is de regering bezig om het welbekende Centrum voor jeugd en gezin op te zetten. De laatste jaren is dit in stroomversnelling gekomen mede dankzij minister Rouvoet, die bepaald heeft dat binnen een bepaalde tijd alle gemeentes een CJG moeten hebben. Maar wat betekent zo'n CJG nou in de praktijk? Wat heb ik eraan? Is het niet de zoveelste poging om meer controle te krijgen over de bevolking? Wanneer merken wij er wat van? Wij zullen dit proberen te verhelderen.

Sinds de Invoering van het CJG, zijn deze als paddestoelen uit de grond komen zetten. In sommige gemeentes als in Amsterdam en Apeldoorn zijn deze al functioneel, maar in gemeentes als Zwolle zijn ze nog volop in ontwikkeling. Maar wat kan je precies verwachten als je als ouder of jongere zo'n CJG binnenstapt?

Ondanks de verschillen die de gemeentes aanbrengen in het idee, komt het in de praktijk hier op neer: je komt met een vraag of een probleem binnen bij het CJG. Daar gaat iemand met je in gesprek, over wat er aan gedaan kan worden, wat je daarbij kan helpen en waar je die hulp kan halen. Die hulp is heel divers in de vorm van echte professionele hulpverlening tot het eenmalig meedoen bij een activiteit in de buurt. Wat je gaat doen, wordt volledig bepaald door de vraag wat voor jou het beste is, waar heb je het meeste aan?



Natuurlijk zijn er ook aspecten van het CJG waar een kritische noot over gegeven kan worden. Één daarvan is het elektronische kind dossier. Veel mensen vinden het niet prettig om te weten dat heel veel informatie over je kind en jezelf door elke zorginstelling kan worden opgevraagd. Aan de andere kant, ik persoonlijk ga er vanuit dat de mensen die die informatie op kunnen vragen, er ook respectvol en verantwoordelijk mee om gaan, al blijft het een eng iets waar niet iedereen het mee eens is.

Uiteindelijk komt het neer op deze vraag: 'Is het CJG een goed iets, of moet het zo snel mogelijk weer worden terug gebracht naar hoe het was?'. Ik vind het CJG een mooie toevoeging aan het zorgsysteem in Nederland, en dat mag ook wel, aangezien in 2011 het overal in Nederland moet zijn ingevoerd.